Życie to niezwykle krucha rzecz, o ile w kontekście życia możemy używać tego określenia. Każdy nasz wybór, każda decyzja kształtują naszą rzeczywistość, ale też naszą przyszłość. To kim jesteśmy to suma wydarzeń z całego naszego życia.

Dzisiaj świat niesamowicie pędzi, a my w tym całym chaosie gubimy nie tylko siebie, ale i wartości. Biegniemy przed siebie nie mając czasu zatrzymać się i tak z serca oszacować co jest warte, nie tylko naszego czasu ale i emocji. Błądzimy, szukamy się w życiu, które czasami nie należy już do nas.

Jakub Bączykowski utkał niezwykle barwną historię o różnicach pokoleniowych, różnicach ale i zmianach jakie zachodzą w życiu z biegiem lat, o zapomnieniu. Czym jest starość? To nie tylko zmiany w ciele, ale zmiany (przede wszystkim) w naszej codzienności. Wielu rzeczy już nie można, wiele sprawia nam kłopot. Mimo wszystko nadal jesteśmy częścią społeczeństwa, tylko pytanie jak to społeczeństwo nas postrzega? Nikt nie lubi czuć się bezwartościowo, nikt nie lubi być gdzieś z boku. Ta historia jest wyjątkowa na wielu płaszczyznach.

Jak wspomniał Autor w posłowiu, chciał stworzyć historię o różnicach pokoleniowych, a jednak powstała z tego historia o czymś dużo ważniejszym. I ja w pełni się z tym zgadzam. To piękna opowieść, która pokazuje jaką wartość niesie człowiek, sam w sobie, jako osoba, nie biznes, nie korzyść...

Ta historia skłania do refleksji, pokazuje czym jest samotność. To opowieść o uważności i o tym, że życie zaczyna się w momencie kiedy zwalniamy. Bo nie jest ważne to co mamy, czym się otaczamy w sensie materialnym ale to co dajemy i kogo bliskiego mamy wokół. Budowanie relacji jest niezwykle trudne, otwartość na drugiego człowieka i ta uważność, której w tym pędzie tak bardzo nam brakuje.

Nie będę się tu rozpisywać o czym jest ta książka ani przepisywać opisu od wydawcy, ponieważ ona jest czymś więcej. Uczuciem, czymś nieuchwytnym, ale jednocześnie niezwykle wartościowym. Autor dobitnie pokazuje, że dobra książka nie potrzebuje dramatu, a piękne historie kryją się w codzienności.. tej zwyczajności. I wiecie co? Ja nawet się przy niej wzruszyłam. Nie na zasadzie „ta książka złamała mi serce”. Po prostu sięgnęła do takich strun mojego serca, które dobitnie dały mi do zrozumienia, „że czas jest tak naprawdę jedyną rzeczą, której nie możemy odzyskać.”.

Na tym pozwolę sobie skończyć…