Wracam do Was z recenzją książki, która wywołała u mnie mnóstwo skrajnych emocji. I kochałam bohaterów i ich nie lubiłam, i nie rozumiałam, i rozumiałam, i miałam ochotę im wygarnąć, i było mi ich szkoda. Wiem, wiem dezorientacja murowana, ale… oh… Esteban. Te „oh Esteban” wymawiałam częściej niż powinnam, przez co mój mąż się zastanawiał, co to za Esteban, ale jak zaczęłam mu wszystko opisywać to w połowie się pogubił, ale nie mam mu za złe, wiadomo… kobieta to rollercoaster emocji, także…

Wracając do samej książki i ją lubię i nie lubię. Pani Kasiu co Pani ze mną zrobiła i proszę się w tym miejscu nie obrażać na mnie, ale przecież ta historia jest jednocześnie i słodka i wkurzająca, a chyba najlepsze jest w tym to, że ona jest tak prawdziwa, tak autentyczna, że ja naprawdę zaczęłam wkurzać się razem z Alicją, próbowałam zrozumieć Estebana i razem z nią zwiedzałam… I to jest dla mnie fenomen. Uważam, że niezwykle trudno o taką narracje, która pozwoli aż do tego stopnia zaangażować się w losy bohaterów. A tu proszę. Bardzo za to dziękuje.

Jak wrzuciłam zdjęcie z książką w relacje dostałam wiadomość „Uśmiałam się przy tym bardzo”. I ja się z tym zgadzam też się uśmiałam momentami, ale generalnie i tak nerwy to główny mój nastrój podczas czytania.

Co do samej fabuły mamy Alicję niezwykle barwną postać, która ma w sobie dużo empatii i ciepła, i chęci ratowania świata na siłę. Kiedyś coś takiego usłyszałam w stosunku do siebie także bardzo rozumiem Alicję. Ninę przyjaciółkę, która jest tak

szalona, że momentami otwierałam oczy ze zdumienia. No i naszego Estebana. Tutaj moja wyobraźnia poleciała daleko, daleko… i może dlatego dałam mu spory kredyt zaufania i nawet przymykałam oko na jego zachowanie. Ale nie oszukujmy się to kretyn i gbur, ale romantyczny i przystojny. Także sami rozumiecie.

Historia idzie swoim spokojnym rytmem i to jest w tym piękne, nic nie jest na siłę przyspieszone, nic nie dzieje się za bardzo. Oczywiście Alicja podejmuje czasami tak abstrakcyjne decyzję, że mam ochotę nią potrząsnąć, ale wiecie co jak zaczęłam się tak zastanawiać, to ja czasami wcale nie jestem lepsza, ale.. przecież dużo łatwiej oceniać nam zachowanie innych, dużo trudniej spojrzeć na siebie z dystansem.

Ja spędziłam naprawdę miło czas z lekturą, trochę przypomniały mi się czasy młodości, przecież właśnie tak to wyglądało, domysły, sprzeczne sygnały. Zaczynając książkę trochę mnie to wkurzało, ale jak to się mówi „Zapomniał wół jak cielęciem był”. Świetna, lekka historia, która polecam serdecznie.